zaterdag 10 februari 2018

Grote barmsijzen en een Witstuitbarmsijs

Degene die ook de blog van Maria volgt, heeft daar al gelezen dat wij zo'n twee weken geleden samen een middagje naar Arnhem zijn geweest. Eigenlijk wel een twitch, hoewel we dat liever ontkennen ;-). Het pleit wel voor ons dat wij, als we twitchen, dat altijd rijkelijk laat doen. Dus heel de groep nog maffere vogelaars is al geweest en dan komen wij er achteraan sukkelen. Het voordeel is dan dat het niet meer zo druk is, dat je wat ruimte hebt om te kijken en eventueel foto's te maken. Het nadeel kan zijn dat de vogel gevlogen is.

Dat laatste leek ook het geval toen we de bewuste plek in Arnhem opzochten. Een totaal leeg veldje lag voor ons, geen vogel te bekennen. Het is toch niet waar hè, zuchtte ik. Barmsijzen waren namelijk MIJN frustratie. Maria had ze al in alle soorten en maten gezien, ik niet. Dat wil zeggen, ik had ooit een groepje gezien maar had op dat moment alleen een verrekijker en geen vogelboek. En er bestaan Kleine barmsijzen en Grote barmsijzen en omdat ik ze nooit eerder had gezien wist ik niet welke barmsijzen ik daar zag.

Gelukkig keerde het groepje Grote barmsijzen terug naar het ontzettend lege veldje. Er ging een 'heen-en-weer' ritje naar een plekje verderop aan vooraf. De groep vogeltjes was namelijk een paar honderd meter verderop neergestreken, wij vonden ze maar we waren niet de enige. Een Torenvalk scheerde laag over de groep heen  en dus kozen de vogels in een razend tempo het hazenpad. Terug naar veldje 1 waar we gelukkig het gevluchte groepje vrolijk zagen foerageren. Wij, en vooral ik, blij.

Grote barmsijs (Carduelis flammea)
De in de groep aanwezige Witstuitbarmsijs, een zeldzame soort die normaal in de winter voorkomt in Scandinavië en Rusland, was snel gevonden. Het beestje viel meteen erg op door zijn veel blekere uiterlijk en als je een beetje je best deed kon je de witte stuit ook zien.

Witstuitbarmsijs, adult man (Acanthis hornemanni)
Wat een verschil of je op de grond fotografeert of enigszins naar boven. Het was dan ook nog eens een beetje aan het spetteren. We moesten constant onze instellingen aanpassen. De omstandigheden om te fotograferen waren sowieso niet goed. Ik heb dan ook een tijd gewoon in de scope zitten kijken naar het groepje vogels. Op de onderstaande foto valt het blekere uiterlijk van de Witstuitbarmsijs goed op. Ook is de vleugelstreep witter, die is bij de Grote barmsijs eerder lichtbeige.

Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het was een onwijs gezellig groepje vogeltjes. Ze bewogen en vlogen echt als groep, ze gingen gezellig met zijn allen op het prikkeldraad zitten en pruttelden er op los. Daarbij waren ze dan ook nog eens zó mooi om te zien. Prachtig met die rode petjes en al verschillende mannen met rode borst. Streepjes, vlekjes, winterkleed, zomerkleed, vrouwtjes... Echt heel mooie vogeltjes die het reisje absoluut waard waren.

Grote barmsijzen m/v (Carduelis flammea) en 1 Witstuitbarmsijs (Acanthis hornemanni)
Het leuke van de Olympus camera vind ik, onder andere, dat ik er zo gemakkelijk mee kan filmen. Het maken van filmpjes laat het gedrag van de vogels mooi zien en door de groep af te scannen zie je heel veel variatie in kleed. En toch zijn het allemaal Grote barmsijzen (en 1 Witstuitbarmsijs). Wel jammer van de harde wind maar dat nemen we dan maar voor lief. Toch heb ik er weer zó van genoten.



Op de weg terug naar huis deden we een klein ommetje in de inmiddels stromende regen om de in Houten aanwezige Ross' gans te zoeken. Ook nieuw voor mij. Maria had hem in diezelfde week al eerder opgezocht. Het eerste witte stipje dat we ter plaatse zagen was hem dan ook nog. De gans zat ver weg in een weiland tussen de Grauwe ganzen. Ik was blij dat ik de telescoop had om de kenmerken te kunnen zien.

Zo had ik op 1 middag 3 voor mij nieuwe soorten op mijn vogellijstje, dat gebeurt echt niet vaak meer. Het maakt natuurlijk in feite allemaal geen barst uit maar toch telt het.
De Barmsijsjes hebben wel een plekje in mijn hart veroverd, wat een schattige en gezellige vogeltjes zijn dat!

dinsdag 6 februari 2018

Merel Haiku (Marianne en Christa)

Mijn nicht Chris schrijft haiku's. Een haiku is een van oorsprong Japanse dichtvorm. Het gedicht is kort en niet rijmend. Meestal bestaat het uit 3 regels van 5, 7 en 5 lettergrepen. Een haiku is in principe gebaseerd op een zintuiglijke waarneming. Bij Chris is dat niet anders. Zij is (ook) een natuurliefhebster en laat zich daar dus ook vaak door inspireren.

Vorig jaar stuurde ze mij een berichtje met een aantal van haar haiku's, die regelmatig vogels en vlinders ter sprake brengen. Als ik nou bijpassende foto's had...

Het heeft even geduurd maar de eerste vogelfoto-haiku combinatie staat hieronder.

Merel, vrouw (Turdus merula)

vrijdag 2 februari 2018

Laag standpunt.....Oog in oog met Woezel, een geduld oefening.

Zoals de meesten van jullie wel weten ben ik lid van een fotoclub. Niet om vogelfoto's te maken of te laten zien maar om juist andere dingen te doen. Elk seizoen komen er diverse thema's aan bod. Dit keer 'laag standpunt'.

Op zich niet moeilijk om uit het archief een mooie vogelplaat met laag standpunt te halen maar dat is niet de bedoeling. Voor elk thema maak ik in principe een nieuwe foto waar, bij voorkeur, ook geen vogel aan te pas komt. Mijn idee was toen ik dit thema las, om onze (zeer fotogenieke ;-) ) Old English Buldog te fotograferen. Die hond ligt namelijk 90% van de dag heel relaxed te liggen, meer een Suldog eigenlijk. Totdat ik dus voor hem kwam liggen met mijn camera. Toen had hij ineens heel andere plannen: hond knijpt ogen stijf dicht, hond gaat op zijn rug liggen, hond denkt dat hij met je moet spelen, hond draait zich om, hond vindt kat veel interessanter, hond likt aan camera....

Een groot deel van januari heb ik dus liggend voor joker op mijn buik voor de hond gelegen. Ik had tot afgelopen zaterdag de tijd voor mijn foto en had het inmiddels opgegeven. Totdat ons goudklompje zich vrijdagavond laat op zijn kussen neerlegde. Ik pakte de camera en, echt waar, hij bleef liggen en hield zelfs zijn ogen een soort open. Klik klik, Waarschijnlijk dankzij het feit dat het erg laat was en hij te moe was om nog actief te protesteren of reageren. Ik vind het wel best, projectje geslaagd!

Foto omgezet in zwart-wit door middel van NIK Silver effects pro en daarna afgewerkt in Photoshop.

Oog in oog met Woezel, onze Old English Bulldog.


zondag 28 januari 2018

Tuinvogeltelling 2018

Elk jaar organiseert de Vogelbescherming de jaarlijkse tuinvogeltelling. Elk jaar neem ik mij braaf voor om mee te doen maar omdat ik op zaterdag altijd werk moet het dan op zondag. En tja, op zondag ben ik 9,9 van de 10 keer weg om te vogelen...
Dit jaar eens braaf op de bank blijven zitten en gekeken wat er zoals in mijn 'postzegel'tuintje kwam in een half uurtje. Geen spectaculaire vogels maar amusant is het wel om te zien dat iedere vogel per se hetzelfde zaadje wil, terwijl er genoeg ligt voor hele kuddes vogels. Overigens verdween een groot deel van het voer in de maag van de hond, die lust ook geraspte kaas, meelwormen enz., zucht.

Ik zag Turkse tortels, Kauwen, Vinkjes, Koolmees, Pimpelmees, Merels en Roodborst. Kokmeeuwen vliegen schreeuwend over. Om de hoek zitten Heggenmussen te brullen maar dat telt niet. Best flauw.

Foto's uit het (tuin)archief , behalve de kauw dan die heb ik nog nooit in de tuin kunnen fotograferen en de Vink is ergens onderweg in de polder gefotografeerd.

Vink, man (Fringilla coelebs)

Merel, vrouw (Turdus merula)

Pimpelmees (Cyanistes caeruleus)

Koolmees (Parus major)

Roodborst (Erithacus rubecula)

Kauw (Corvus monedula)

Turkse tortel (Streptopelia decaocto)
Bedankt voor het kijken en ik hoop dat jullie ook veel telplezier hebben (gehad).

zondag 14 januari 2018

Zonneroosje


In mijn tuin bloeien zomers witte en roze zonneroosjes, prachtige tere bloemetjes. In dit geval de roze variant met de roze bloemblaadjes en de gele meeldraden. Fotografeer je door andere Zonneroosjes heen, dan krijg je dit effect.

zondag 7 januari 2018

Hippe 'dipper', of is het wipper....?

Waterspreeuwen zijn hip. Iedere serieuze vogelaar 'heeft' er inmiddels 1 dit najaar. Dan komt omdat er maar liefst 4 tegelijk in Nederland zijn en mooi verspreid over het land dus iedereen kan er wel eentje bezoeken. In het Engels heet de Waterspreeuw 'Dipper', een woord dat voor vogelaars een heel andere betekenis heeft maar in dit geval is het dus echt geen dip(per)!
Eigenlijk is het de ondersoort Zwartbuikwaterspreeuw maar dat is een detail. Waterspreeuwen zijn supercoole vogels, ze zijn bijna nooit schuw en dat is natuurlijk heel leuk want je kunt ze relatief dichtbij bekijken, fotograferen en filmen.

Zwartbuikwaterspreeuw (Cinclus cinclus cinclus)
Vandaag ging ik met Maria onze Waterspreeuw van het seizoen bekijken. De laatste echt mooie waarneming was voor mij alweer enkele jaren geleden in de Amsterdamse waterleidingduinen waar er destijds 2 zaten. Daar had ik het gave beestje met dito gedrag al ademloos gevolgd.

Zwartbuikwaterspreeuw (Cinclus cinclus cinclus)

Zwartbuikwaterspreeuw (Cinclus cinclus cinclus)
Een waarneming van 2016 was  nauwelijks het vermelden waard en dat doe ik dus ook niet, Maria heeft daar nog een klein frustratietje aan overgehouden ;-). Maar..... vandaag is alles goed gemaakt. We hebben een Waterspreeuw die zich helemaal gedroeg zoals een Waterspreeuw betaamt; duiken, onder water zwemmen, wippen en vooral veel eten. Dat laatste is hem ook goed aan te zien, het neigt naar obesitas. Op het filmpje kun je ook het wippen zien dat hij doet als hij op de kant staat.


Maria is blij want eindelijk heeft ze foto's van een heuse Waterspreeuw en wat hebben we hem mooi kunnen bekijken, Het was genieten en de de bagger op knieën, billen, schoenen en sokken meer dan waard.

Zwartbuikwaterspreeuw (Cinclus cinclus cinclus)
Na de Waterspreeuw zijn we de Biesbosch in gereden waar we heel fijn vrijwel direct twee Zeearenden zagen overvliegen. Daarna nog een jagende Slechtvalk, een Ruigpootbuizerd en nog heel veel andere mooie vogels. Altijd leuk om aan het begin van het jaar je jaarlijst weer op te bouwen en dat ging nu wel heel voorspoedig met al die 'harde' soorten. De wind was wel wat koud maar de zon scheen heerlijk. Het was een dagje vogelen als vanouds in goed gezelschap en heerlijk ontspannen.

Birdfulness ten top!


Al mijn (vogel)filmpjes van de afgelopen 7 jaar zijn te bekijken op
mijn youtube kanaal.

woensdag 3 januari 2018

Stoere vinken

De familie vinken bevat best een paar heel stoere soorten: neem de Appelvink met zijn enorme Kegelsnavel, de verlegen maar o zo fraaie Goudvink en de (Grote) Kruisbek. De Grote Kruisbek heb ik nog niet kunnen fotograferen maar wel door de telescoop gezien. Echt gaaf en ook zo'n enorme snavel waarmee met het grootste gemak dennenappels worden gekraakt en leeg gepeuzeld. De Appel- en de Goudvink kreeg ik deze winter in de sneeuw in de tuin, zulke heerlijke waarnemingen. Ik sta dan best een tijdje te blauwbekken achter een camouflagekleedje tot ze gaan zitten op een beetje fijne afstand en dan nog... Appelvinken zijn erg schuw en zijn weg bij het minste zuchtje. Maar het is gelukt.

Appelvink, man (Coccothraustes coccothraustes)

Appelvink, man (Coccothraustes coccothraustes)

Goudvink (Pyrrhula pyrrhula)
De Kruisbekken zijn al van eerder en zaten er niet zo gunstig voor, toch is het een mooie soort en de moeite waard om eens te gaan bekijken als ze bij je in de buurt gemeld worden.

Kruisbek, man (Loxia curvirostra)

Kruisbek, vrouw (Loxia curvirostra)